1. Wewnętrzny stożek (Picie na prosto)
Przy trudnościach z połykaniem (dysfagia) odchylenie głowy w tył celem dopicia resztki płynu ze zwykłego kubka niemal zawsze kończy się groźnym zakrztuszeniem. Ten kubek we wewnątrz skrywa fizyczny stromy lejek (stożek). Płyn samoistnie ścieka w jedno wąskie miejsce, pozwalając opróżnić kubek do samego końca przy bezpiecznej pozycji głowy.
2. Zamknięta termika (Dłuższe ciepło)
Osoby posiadające problemy neurologiczne lub sędziwe piją niezwykle wolno. Tradycyjnie serwowana herbata stygnie w kilkanaście minut stając się niesmaczna, wywołując odmowę u podopiecznego. Podwójna ścianka wypełniona izolującym powietrzem wydłuża czas utrzymania ciepła napoju i chroni dłonie przed poparzeniem z zewnątrz.
3. Podwójne ucha i szeroka baza
Gigantyczne ułatwienie przy drżeniu rąk czy utracie chwytu po wylewie. Dwa duże uchwyty zapewniają możliwość przeniesienia ciężaru kubka na obie dłonie jednocześnie. Można wsadzić w nie całe ręce na zamiast trzymać opuszkami palców. Szeroka, poszerzona z dołu podstawa gwarantuje stabilną pozycję kubka.
4. Nakładany ustnik i kontrastowe kolory
Naczynie wyposażono od razu w pokrywkę z asystującym dzióbkiem. Odpowiada ona za limitowanie przepływu by wymusić powolne połykanie małych łyków oraz zapobiega tworzeniu się "fal" wlewających do ust.
Kubek ma celowo dwukolorową budowę. Zewnętrzny kolor pobudza pragnienie u osób z demencją, a śnieżnobiały, gładki środek wyraźnie podkreśla poziom podawanego w nim napoju.